Joan van Barneveld, Be here now, 2015. Courtesy of LMAKgallery N.Y. Foto Romy Finke
Joan van Barneveld
In 2006 stelde Joan van Barneveld (1978, Veghel) een groepstentoonstelling samen met eigen schilderwerk en dat van anderen onder de veelzeggende titel: Lovehatelove. Tien jaar later gaat het schilderen bij Joan nog steeds niet van harte; de moeizame omgang met het medium blijkt een constante. Van Barneveld, die ook muzikant en muziekproducer is, wantrouwt zichzelf als schilder. Niet uit gebrek aan zelfvertrouwen of vakmanschap, daarvoor is de respons te positief: zijn werk wordt vertegenwoordigd door galeries in New York en Los Angeles en vindt aftrek bij musea en particulieren. Maar het schilderen verdraagt zich slecht met zijn verlangen tot onthechting, een state of mind die zijn repetitieve, psychedelische muziek juist kenmerkt: je samen met een publiek overgeven aan iets dat groter is dan jezelf.
Van Barneveld dompelt zich afwisselend onder in zijn muziek en zijn schilderkunst. Beiden beïnvloeden elkaar, maar vallen niet samen. Daar waar de ene praktijk in de andere overgaat ontsnappen ze even aan de begrenzingen van hun discipline. Op dat snijpunt laat Van Barneveld je met een ander blik naar de wereld kijken en kan dat wat leeg en afwezig is, voor onze ogen toch materialiseren.